کاملترین متد اموزشی برق(فقط تا8 خردادماه)

چطور هر چیزی رو سریعتر یاد بگیریم

مدت زمان تقریبی مطالعه: ۶ دقیقه

در این دوره و روزگار اگر یک مهارت باشه که آدم برای پیشرفت خوب در زندگی لازم داره، همین مهارت یادگیری سریعه.

«ای کاش سه سال پیش زبان یاد گرفته بودم...»

«ای کاش وقتی هنوز بیست و چند سالم بود کار و کاسبی یاد گرفته بودم...»

ای کاش.

برای خیلی از ما، چیزهایی که می‌خوایم یاد بگیریم از وقتی که داریم بیشتره. و هرچقدر دسترسی به اطلاعات در اینترنت آسان‌تر می‌شه، شمار چیزهایی که دلمون می‌خواد یاد بگیریم هم بیشتر می‌شه. این یعنی تنها متغیری که هنوز کنترلش دست خود ما است، زمانیه که به یادگیری اونها می‌گذرونیم.

کوتاه کردن منحنی یادگیری موضوعیه که سال‌ها است در موردش پژوهش می‌شه، و این راهنما به اصول اساسی یادگیری سریع‌تر می‌پردازه. اگر این اصول رعایت بشه و به کار گرفته بشه، می‌تونی به کمک اونها خیلی سریعتر یاد بگیری و به هر شاخه‌ای مسلط بشی، از جمله زبان، مهارت‌های کسب‌وکار، ساز موسیقی و خیلی چیزهای دیگه.

این اصل‌ها از این قراره:

۱. چرخ رو از اول اختراع نکن

چرا باید چیزی که قبلا درست شده رو دوباره اختراع کنی؟ ما وقتی چیز جدیدی یاد می‌گیریم، معمولا تمایل داریم به تنهایی به اون موضوع مسلط بشیم و نگاه نمی‌کنیم که با راهنمایی گرفتن از آدم‌هایی که قبلا اون چیز رو یاد گرفته‌ان، چقدر می‌تونیم در وقت و انرژی لازم صرفه‌جویی کنیم.

به زمانی فکر کن که برای اولین بار داشتی یاد می‌گرفتی زبان جدیدی صحبت کنی یا کار جدیدی یاد بگیری. احتمالا در اول کار یه منحنی یادگیری سریع و سربالا داشتی، اما بعد از چند سال یا حتی چند ماه تجربه و خطا، حالا می‌تونی راه میان‌بری جلوی دوستت بگذاری که از اون اشتباه‌های تو دوری کنه.

برای اینکه سریعتر به تسلط برسیم، اولین گام ما باید این باشه که با بهترین بازیکن‌های میدان صحبت کنیم، و راهمون رو مطابق الگوی کسانی بریم که راه رو برای ما فرش کرده‌ان. خیلی از رهبران بزرگ ثابت کرده‌ان که سریعترین راه برای تسلط به هر مهارت، راهبرد یا هدفی در زندگی اینه که پا جای پای کسانی بگذاریم که پیش از ما این راه رو رفته‌ان و ساخته‌ان. اگر بتونی کسی رو پیدا کنی که به نتیجهٔ مورد نظرت رسیده و تو هم همون کارهایی رو بکنی که اون کرده، تو هم می‌تونی به همون نتیجه دست پیدا کنی.

مهم نیست چند سالته، پیش‌زمینه‌ات چیه، یا مردی یا زنی. الگوبرداری به تو این امکان رو می‌ده که به سرعت به سمت رویات بری و در زمان کوتاه‌تری به جای خیلی بهتری برسی. در این دوره و زمانه، این امکان هست که در بین کتاب‌ها و بلاگ‌ها و ویدیوهای آموزشی و مشاوره و افراد آشنا و خیلی جاهای دیگه، تقریبا هر راهکار موجود رو جایی پیدا کرد.

پیکاسوی بزرگ هم حتی می‌گفت: «هنرمند خوب کپی می‌کنه. هنرمند بزرگ می‌دزده.»

۲. مهارت رو بشکن

گام بعدی برای کوتاه کردن منحنی یادگیری، اینه که مهارتی که می‌بینی رو به اجزای پایه و تشکیل‌دهنده‌اش بشکنی. بخش‌ها رو هم بشکن و مهم‌ترین چیزهایی که اول از همه باید تمرین کنی رو پیدا کن. (یه قاعده‌ای هست که می‌گه ۸۰ درصد نتیجهٔ مورد نظر رو می‌شه با انجام ۲۰ درصد کارها به دست آورد.)

این نکته رو به تقریبا هر چیزی در زندگی می‌شه تعمیم داد، از جمله:

• کسب‌وکار (۸۰ درصد فروش از ۲۰ درصد مشتری‌ها به دست میاد)
• بهره‌وری کارکنان (۸۰ درصد نتایج از ۲۰ درصد کارکنان به دست میاد)
• خوشبختی (۸۰ درصد احساس خوشبختی از ۲۰ درصد رابطه‌ها به دست میاد)
• تجربهٔ سفر (۸۰ درصد سفرمون رو می‌شه در ۲۰ درصد لحظات برجسته‌تر خلاصه کرد)

با پذیرفتن این طرز فکر می‌بینیم که چیزهای خیلی کمی هستن که تغییر بزرگی در جنبه‌های مختلف زندگی ایجاد می‌کنن، از جمله در یادگیری. هدف ما اینه که این ۲۰ درصد از محتوای یادگیری رو که ۸۰ درصد نتیجه ازش به دست میاد رو پیدا و جدا کنیم.

از قضا، کارشناس‌های یادگیری سریع قبلا به این ایده رسیده‌ان و مثال‌های محکمی فراهم کرده‌ان که چطور این کار رو به خوبی انجام بدیم. جاش کافمن در سخنرانی خودش در TED می‌گه که اعتقاد نداشته برای تسلط پیدا کردن به یه مهارت، ۱۰،۰۰۰ ساعت زمان لازمه (عددی که نتیجهٔ یه پژوهش دربارهٔ ساعت‌های لازم برای کاملا حرفه‌ای شدن در یک زمینه است، از موسیقی تا فوتبال تا کسب‌وکار). به جای اون، نکتهٔ کلیدی اینه که ۲۰ ساعت اول رو خیلی جدی بگیریم و مهم‌ترین زیرمجموعهٔ مهارت رو در این چارچوب زمانی یاد بگیریم تا به بیشترین تاثیر برسیم. پژوهش‌های متعددی در زمینهٔ کسب مهارت‌های حرکتی و شناختی نشون داده که اولین ساعات تمرین یک مهارت جدید بیشترین میزان بهبود در عملکرد رو تولید می‌کنن. (قانون پارکینسون در مدیریت می‌گه که هر کاری به اندازهٔ زمان تخصیص داده شده به اون کار کش میاد.)

۳. چندوظیفگی و کار موازی رو کنار بگذار

موازی کار کردن از اون لذت‌های بدیه که همهٔ ما در عصر نوتیفیکیشن بی‌وقفه و برنامه‌های موبایل بهش عادت پیدا کردیم. هر ده دقیقه ایمیل‌مون رو چک می‌کنیم، صفحهٔ اینستاگرام رو بالا و پایین می‌کنیم، و با همکارمون گرم صحبت می‌شیم. چندوظیفگی یکی از بزرگترین موانعیه که جلوی یادگیری سریعتر رو می‌گیره.

کامپیوتر خودت رو در نظر بگیر. وقتی بیشتر از بیست تا برگهٔ مختلف توی مرورگر باز کنی، کامپیوترت کند می‌شه و بعدش برای انجام هر کاری وقت بیشتری می‌گیره. پژوهش‌ها هم نشون داده که وقتی حواس کسی پرت می‌شه، به‌طور متوسط ۲۵ دقیقه وقت می‌بره تا دوباره روی کارش تمرکز کنه. از اون مهم‌تر، یه پژوهش توسط دانشگاه ایرواین کالیفورنیا نشون داد که یه کارمند قبل از حواس‌پرتی بعدی فقط حدود ۱۱ دقیقه مشغول کار جدی می‌شه.

همین نکته در تمرکز بلند مدت هم صدق می‌کنه. خیلی از ما نمی‌تونیم ۶ تا ۱۲ ماهی که برای یادگیری یه مهارت لازمه رو بهش اختصاص بدیم، چون مرتب ایده‌ها و پروژه‌ها و سرگرمی‌های جدید سر راهمون سبز می‌شه. و وقتی تمرکزمون روی یه حواس‌پرتی جدید می‌ره، خیلی سخته که دوباره اون اشتیاق و انگیزهٔ لازم برای تمرکز روی مهارت قبلی رو دوباره به دست بیاریم.

وقتی که زیرمجموعهٔ مهارت‌هایی که بیشترین نتیجه رو بهت می‌ده پیدا کردی، فقط روی بهبود اون مهارت‌ها کار کن و تا وقتی بهشون مسلط نشدی از یاد گرفتن هر چیز دیگه‌ای دوری کن.

۴. تکرار، تکرار، تکرار

جایی که بیشتر ما مشکل داریم، و چیزی که خیلی از ما دوست نداریم بشنویم، این قاعده است که تسلط سریع به هر مهارتی احتیاج به تمرین داره.

یادگیری احتیاج به پشتکار و تداوم در انجام اون مهارت داره، بارها و بارها، تا بالاخره بتونی ناخودآگاه و بدون فکر کردن هم انجامش بدی.

بهترین‌های هر کاری در دنیا، به خوبی این «راز» یادگیری سریعتر و بهترین بودن رو درک می‌کنن، اما به ندرت درمورد اهمیتش صحبت می‌شه چون اصلا جذاب نیست.

عملکردی در سطح بهترین‌ها، معمولا نتیجهٔ تمرین در سطح بهترین‌ها است نه استعداد ذاتی. مردم اعتقاد دارن که چون عملکرد بهترین‌ها از نظر کیفی فاصلهٔ زیادی با عملکرد عادی داره، پس بهترین‌ها حتما خصوصیات کیفی متفاوتی با آدم‌های عادی دارن. این نگاه باعث شده که به مهم‌ترین عامل موفقیت اونها، یعنی تمرین زیاد، بی‌توجهی بشه.

۵. بازخورد آنی بگیر

در ۱۹۶۰، گروه مشهور بیتلز که در اون زمان هنوز یه گروه راک دبیرستانی بیشتر نبودن، به هامبورگ آلمان رفتن تا در باشگاه‌های محلی اجرا کنن. پول خوبی نمی‌گرفتن. تجهیزات ضعیف بود. مخاطب جدی‌شون نمی‌گرفت. ولی اعضای بیتلز چه چیزی از تجربهٔ هامبورگ به دست آوردن؟ ساعت‌های متمادی نواختن، تمرین، و بازخورد آنی که اونها رو وادار می‌کرد بهتر بشن. این همون نکتهٔ مهمی بود که بیتلز رو به اوج برد. گروه فقط محض تمرین در پارکینگ خونه تمرین نکرده بود، بلکه در مقابل شنوندهٔ زنده تمرین کرده بودن که در هر لحظه بازخورد انتقادی و سازنده می‌داد.

هر چقدر مهارت بیتلز بیشتر می‌شد، شنونده‌ها هم اجراهای بیشتری می‌خواستن – که یعنی زمان اجرای بیشتری گیرشون می‌اومد. تا سال ۱۹۶۲ به شبی هشت ساعت اجرا رسیده بودن، هر هفت شب هفته. تا سال ۱۹۶۴ که به صحنهٔ بین‌المللی اومدن، بیتل‌ها بیشتر از ۱۲۰۰ کنسرت در کنار هم اجرا کرده بودن. اگر بخوایم مقایسه کنیم، بیشتر گروه‌های امروزی در کل دوران کارشون ۱۲۰۰ اجرا ندارن.

۶. استقامت به خرج بده

متاسفانه بیشتر ما قبل یا وسط چیزی که سث گودین اسمش رو گذاشته «چاله» تسلیم می‌شیم. گودین می‌گه که اگرچه خیلی مهمه که بدونی چه موقع کار رو رها کنی، ولی خیلی از برنده‌های احتمالی هم به این خاطر به موفقیت نمی‌رسن که قبل از چاله کار رو رها می‌کنن. گودین می‌گه پنج دلیل وجود داره که ممکنه نگذاره تو در جهان اول بشی:

۱.  وقت تموم کنی (و تسلیم بشی)

۲. پول تموم کنی (و تسلیم بشی)

۳. بترسی (و تسلیم بشی)

۴. جدی نباشی (و تسلیم بشی)

۵. شوقت رو از دست بدی (و تسلیم بشی)

روانشناس‌ها هم روی چیزی موسوم به چرخهٔ گذار پژوهش کرده‌ان. این یه چرخهٔ پیشرفته که هر وقت تغییر یا چیز جدیدی رو تجربه می‌کنیم، این چرخه رو از سر می‌گذرونیم، مثلا یه اتفاق بد یا فرصت یاد گرفتن یه چیز تازه. همهٔ ما وقتی چیز جدیدی رو شروع می‌کنیم حس رضایت و خوشحالی داریم. به همین خاطر هست که معتاد نوتیفیکیشن‌های شبکه‌های اجتماعی می‌شیم، چون هر بار در مغز ما دوپامین ترشح می‌شه.

وقتی این ماه‌عسل تموم بشه، ما «چاله» رو تجربه می‌کنیم و شیب پیشرفت ما شروع به یکنواخت شدن و محو شدن می‌کنه. همین جا است که بیشتر ما دست از ادامهٔ راه می‌کشیم. اهمیت این موضوع در اونجا است که اگر وقتی داری چیز جدیدی یاد می‌گیری، پیش‌بینی‌اش رو بکنی که یه چاله سر راهت در میاد، برات راحت‌تر خواهد بود که ازش عبور کنی. از اون مهم‌تر، چاله به این خاطر وجود داره که کسانی که پایداری می‌کنن و ادامه می‌دن، بتونن سوار موج پیشرفتی بشن که بعد از چاله میاد.

پس برای مرور روش‌های کوتاه کردن منحنی یادگیری:

• کسی که قبلا این راه رو رفته الگوی خودت قرار بده و راه رو از اول اختراع نکن
• مهارت‌هایی که ۸۰ درصد نتیجه رو به دستت می‌دن به تکه‌های کوچکتر بشکن
• چند کار رو همزمان نکن
• تمرین کن و تکرار، تکرار، تکرار! و دنبال بازخورد آنی باش
• پایداری کن و قبل یا وسط چاله از راهت کنار نکش
• منبع:medadtrash.ir

امان از آزادی!

مدت زمان مطالعه:2دقیقه

در دنیای مدرن امروز ما تقریبا آزادی انجام هر کاری رو داریم. ممکنه یه روز فقط استخر بریم یا فرانسوی یاد بگیریم یا فیلم‌های بامزه از گربه‌ها تماشا کنیم. می‌تونیم آتش‌نشان یا روزنامه‌نگار بشیم یا اصلا کارگاه ساخت چاقوی لاستیکی بزنیم، فارغ از اینکه چقدر به درد می‌خوره.

اما این همه آزادی بهایی هم داره: دائم مجبوریم انتخاب کنیم. به خودی خود مشکلی نیست، جز اینکه ما توی انتخاب کردن واقعا ناشی‌ایم.

به طرز عجیبی، هرچقدر آدم انتخاب‌های بیشتری داشته باشه، تصمیم گرفتن براش سخت‌تر می‌شه. اگر به کسی بگی از بین این سه رنگ یه گوشی آیفون برای خودت انتخاب کن، تو سه سوت انتخابش رو می‌کنه و راضیه. ولی اگر بهش بگی گوشیت رو بههر رنگی که تصور کنی می‌تونی بخری، قفل می‌کنه.

وقتی گزینه‌ها بی‌پایانه، انتخاب بهترین گزینه تقریبا ناممکن می‌شه. اما ترس از تصمیم‌گیری اشتباه می‌تونه کاری کنه که اصلا هیچ‌چیزی انتخاب نکنیم. مثل شغل آینده، که انتخاب ترسناکیه.

در ضمن تصمیمات ساده رو هم دوست داریم. به همین‌خاطر دیگران خیلی راحت می‌تونن به ما جهت بدن، کافیه انتخابی که جلوی ما می‌گذارن بین «ورزش کردن» و «توی کافه نشستن» باشه، تا ما کاری رو انتخاب کنیم که کمتر بهمون سخت بگذره، حتی اگر اون یکی انتخاب برای ما مفیدتره. این عادتیه که شرکت‌ها و تبلیغاتچی‌ها بی‌رحمانه ازش سوءاستفاده می‌کنن.

البته ما گاهی هم تصمیم‌های سخت می‌گیریم. اما فقط برای مدت کوتاهی. دانشمندها خیلی وقته که متوجه شده‌ان که قدرت اراده پایان‌پذیره، و اینکه با هر تصمیم سختی که می‌گیری، توانت برای گرفتن تصمیم‌های سخت تحلیل می‌ره (مگر اینکه خودت رو مرتب با خواب و غذا و استراحت شارژ کنی.) وقتی دو ساعت توی باشگاه اراده به خرج بدی و عرق بریزی، خودش باعث می‌شه بعدا مقاومتت در برابر کیک شکلاتی کمتر بشه. مهم‌ترین دلیلی که عادت‌های سخت رو راحت نمی‌شه نگه داشت همینه: ما واقعا از اراده به خرج دادن تحلیل می‌ریم.

راه‌حل اینکه تصمیم‌های بهتری بگیریم، اینه که آزادی خودمون رو ناقص کنیم. باید تصمیم‌های سختی بگیری که دست تو رو برای گرفتن تصمیم‌های ابلهانه در آینده ببنده. باید برای این ضعفت برنامه داشته باشی.

• انتخاب‌هات رو کمتر کن. استیو جابز همیشه فقط یه مدل لباس می‌پوشید و مارک زوکربرگ هم همین‌طور. اوباما فقط دو رنگ کت‌وشلوار داره. به‌کارگرفتن یه روتین ساده برای چنین انتخاب‌هایی باعث می‌شه که وقت و تمرکز بیشتری برای تصمیم‌های مهم داشته باشی.
• وقتی تصمیمی حالت‌های بی‌پایان داره، راضی‌کننده باش. لازم نیست تصمیم ایده‌آل بگیری، دنبال اولین گزینه‌ای باش که نیاز رو به اندازهٔ کافی برآورده می‌کنه. اگر هم بدونی که چطور می‌تونی تصمیمت رو برگردونی خیلی کمک می‌کنه؛ به ندرت چنین کاری لازم می‌شه، اما ذهنت رو از ترس اشتباه جبران‌ناپذیر خلاص می‌کنه.
• حواس‌پرتی‌ها رو کم کن. امروز بیشتر ما همیشه اینترنت رو توی جیبمون داریم، یعنی حتی وقتی دستشویی می‌ریم هم فقط دو ضربه انگشت با تمام دانش بشری فاصله داریم. وقتی تصمیم داری کار کنی، گوشی، ایمیل، چت و باقی حواس‌پرتی‌ها رو از خودت دور کن تا هر وقت هوس کردی به این راحتی دم دستت نباشن.
• همیشه سخت‌ترین و مهم‌ترین کارها رو اول روز انجام بده. تا ظهر که گشنه‌ات بشه، ارادهٔ ارزشمندت – که بیشتر به شکل قند خون هست – تحلیل می‌ره. کارهای مفرح رو برای بعد بگذار، وقتی که صرفا یه انتخاب ساده باشه که خسته‌ات نمی‌کنه.

آزادی نعمت شگفت‌انگیزیه، اما ما بار سنگین انتخاب رو دست‌کم می‌گیریم. اگر تو از انتخاب‌های خودت محافظت نکنی، دنیا به جات انتخاب می‌کنه.

medadtrash.ir

اگه سعی نکنی همه کاری بکنی، می‌تونی هر کاری بکنی

مدت زمان تقریبی مطالعه: ۳ دقیقه

• 

• 
  

  این چیزها به درد نمی‌خوره.

  کدوم چیزها؟ منظورم اراجیف افزایش بازدهی و بهره‌وریه. اینکه چطور ساعات روزمون رو افزایش بدیم. کدوم اپ برنامه‌ریزی رو استفاده کنیم. کدوم جملهٔ قصار بامزه رو توی فیسبوک بگذاریم. وقت. تلف. کردنه.

  در اصل، مسئله خیلی ساده است. موفق‌ترین آدم‌ها، آدم‌هایی هستن که در انتخاب اینکه چه کار کنن مهارت دارن، نه اینکه چطور اون کار رو انجام بدن. اگر بیشترِ وقتت رو صرف کارِ درست کنی، باقی مسائل خودبخود حل می‌شه.

  بگذار مسئله رو به سه بخش بشکنم:

  ۱. به استعدادهات توجه کن

  اینکه در یه کاری استعداد داشته باشیم یعنی چی؟ یعنی از وقتی که براش می‌گذاری، نتیجهٔ بهتر و بیشتری می‌گیری:

  

  مثلا فرض کن تایگر وودز باشی، ولی در سن ۱۰ سالگی. برای یه بچه به اون سن گلف بازی کردن وقت تلف کردنه، نه؟ ولی از اون بچه، بهترین گلف‌باز تاریخ در اومد. بیل گیتس هم احتمالا عصرهایی که پای کامپیوتر گذرونده رو تلف نکرده.

  البته همهٔ ما در یک جاهایی به تقلا می‌افتیم - چیزهایی که می‌شه گفت ضداستعدادهای ما است. برای من ۱۸ ماه زمان برد و چهار بار امتحان دادم تا بالاخره در امتحان رانندگی قبول شدم. هر لحظهٔ تعلیم رانندگی برای من عذاب‌آور بود، ولی باز هم - اگر به اندازهٔ کافی پای چیزی وقت بگذاری، بالاخره به نتیجه‌ای می‌رسی.

  مشکل اینجا است که بیشتر ماها زندگی‌مون رو مثل اون تعلیم رانندگی می‌گذرونیم: روی انجام کاری که ازش متنفریم پافشاری می‌کنیم، فقط برای اینکه انجامش بدیم و تموم بشه. البته از بعضی کارها نمی‌شه فرار کرد، اما باید بدونیم هر کاری که می‌کنیم می‌تونه دوباره با خودش جمع بشه. پس بهتره وقتمون رو پای چیزی بگذاریم که واقعا ارزش داره:

  

  حتی برای یک لحظه تصور نکن که «سخت کار کردن» کافیه. تلاش لزوما چیز خوبی نیست. سخت کار کردن، وقتی که صرف چیزهای اشتباه بشه، فقط تلف کردن عمر آدمه.

  ۲. اجازه نگیر

  «آخه یه لحظه صبر کن! هیچکس واسه دنبال کردن رویام به من پول نمی‌ده!»

  خب معلومه. مشکل همینه که دنبال یه راه راحت و آماده برای رسیدن به موفقیتی هستی که برای علاقهٔ خاص تو وجود داره. بیشتر وقت‌ها اسمش رو می‌گذاریم «شغل».

  حالا یه نگاه به آدم‌های واقعا موفقی که می‌شناسی بنداز، و به این فکر کن: چند تا از اونها از طریق مصاحبهٔ کاری برای گرفتن یه شغل اقدام کردن؟ یا اینکه کلا این نظام رو دور زدن و خودشون به تنهایی شروع کردن؟

  

  اگر می‌خوای خواننده بشی، لازم نیست حتما یه شرکت موسیقی بیاد و کشفت کنه. باید مردم کشفت کنن. عشق نویسندگی داری؟ وبلاگ بنویس یا کتابت رو خودت چاپ کن. کارآفرین هستی؟ یه شرکت ساده توی زیرزمینت راه بنداز. اگر توی کاری به اندازهٔ کافی خوب باشی، راهی پیدا می‌شه که خودت به تنهایی انجامش بدی. اما از کسی انتظار نداشته باش بهت بگه چه کار کنی یا بهت اجازه بده.

  یه اخطار: باید به اندازهٔ کافی خوب باشی، و باید سماجت کنی. البته بهترین راه این کار اینه که سرسختانه دنبال استعدادت بری (شمارهٔ ۱ رو ببین.)

  در دنیای امروز شغل‌های خوب دارن کم می‌شن، اما هرگز اینقدر شغل عالی در دنیا وجود نداشته.

  ۳. سپر پیشرفته‌ات رو روشن کن

  به انجام رسوندن یه کار، مثل جون به در بردن از یه حملهٔ شهاب‌سنگه. چون همیشه انواع و اقسام چیزها به سمتت میان که حواست رو پرت کنن. ما بیشتر عمرمون رو صرف بی‌خاصیت‌ترین مزخرفاتِ ممکن می‌کنیم، فقط به این خاطر که کسی از ما خواسته.

  

  برای بقا، ‌یه سپر لازم داری. یه سپر نسبتا پیشرفته، ‌در واقع:

  

  جواب پیش‌فرضت به هر چیزی که ازت وقت می‌بره باید «نه» باشه. خودکار باید بگی نه. کلکش اینه که به چیز جدیدی که پیش اومده فکر نکنی («بریم فوتبال!»)، به جاش به اولویت فعلی‌ت که داری ازش دفاع می‌کنی فکر کنی («برم دنبال رویام!»). و اگر مغزت تصور می‌کنه که از پسِ انجام دادن هر دو تا برمیای، جوری به این فکر شک کن که یه دانشمند به یه خرافه شک می‌کنه.

  کار ساده‌ای نیست، اما بهتره از همون اول سعی نکنی به سپرت تکیه کنی. صاف و مستقیم، هر حواس‌پرتی که پیش میاد رو تا جای ممکن نادیده بگیر - دست‌کم به قدری که بتونی روی کارِ مفیدت تمرکز کنی. هر وقت که می‌تونی، خودت رو در یه حباب محبوس کن. اگر ایمیل‌های رسیده بی‌جواب بمونن - خب مگه چی می‌شه. در عوض، کاری که مهمه به انجام می‌رسه.

  برای انجام همهٔ اینها، یه شجاعت یا ساده‌دلی خاصی لازمه، که احتمالا کمتر کسی در خودش داره. اما جوان بودن کمک می‌کنه. تشنه بودن کمک می‌کنه. حتی کمی ناهنجار بودن کمک می‌کنه. یکی از بهترین چیزهای جوانی، همین بی‌توجهی و بی‌اطلاعی از قواعد احمقانه است که خیلی‌ها فکر می‌کنن نباید شکست.

  پس بیشتر وقتت رو صرف کارهای اصلی و درست کن. منتظر اجازهٔ کسی نباش. و به جوابِ رد دادن عادت کن.

  درسته، سخت‌تر از نوشتن یه جملهٔ قشنگ توی فیسبوکه، اما همینه که جواب می‌ده.

  منبع: medadtrash.ir

Who Will Prevent the Next Chernobyl? (Op-Ed)

The National Council on Radiation Protection and Measurements (NCRP) — a U.S. federally-chartered scientific organization that provides advice on radiation protection issues — recently convened a workshop to address the problem. The workshop findings concluded that "the country is on the verge of a severe shortfall of radiation professionals such that urgent national needs will not be met." The basic problem is that there are not enough radiation professionals currently being trained to replace the ones that are due to retire.

In the United States' nuclear power industry, the personnel shortfall has largely been masked by the movement of military radiation professionals from the nuclear Navy into nuclear power plant jobs in the civilian sector, but this personnel flow is not sustainable, and the NCRP anticipates severe shortages in qualified radiation professionals within 10 years. 

Given that it can take two to seven years of graduate studies to become fully trained, there is not much lead time to reverse this ominous trend.

There is no doubt that training, management and oversight are expensive. But the cost of establishing and maintaining these preventive measures is but a fraction of the cost of cleanup. 

For the kinds of money that has been spent on cleanup at Chernobyl and Fukushima, we could have trained and maintained an army of highly skilled and competent nuclear engineers, health physicists, reactor inspectors, risk managers, communication specialists and other radiation professionals. 

With such an army, nuclear power could be among the safest of all energy options, in terms of both public health and environmental impact, even accounting for the insidious risks of natural disasters. But as long as we, as a society, neglect prevention and fail to provide funding for training of highly competent radiation professionals, we will always be living with the real threat of someday having to pack up and get out of town, leaving our radioactivity-contaminated lands to the wildlife.